Willem Klaas Beimers 1966-2025
Tekst: Rynk Bosma | Foto's: Durk Houtsma en Henk Bootsma
Je zelf verzoenen met de eeuwigheid van voorbij kan iets lichter worden als je weet dat je blijft voortleven in de harten van de kaatsliefhebbers. Voor de op 27 januari 1966 geboren Willem Klaas Beimers uit Ried kwam die relatieve verzoening op 14 september op het kaatsveld in Ried. Al anderhalf jaar ongeneeslijk ziek. Op 5 november 2025 kwam er een einde aan het leven van Willem Klaas Beimers.
Maar op die veertiende september werd Beimers met een speciale, open auto opgehaald door voorzitter Bauke de Jong van kaatsvereniging Klaas Mug. Als eregast, als naamgever mocht Beimers de eerste Willem Klaas Beimers Partij openen. Met na afloop de uitreiking van de prijzen die hij zelf uitreikte.
Een gebaar van verdiende eer die hem toekwam. Beimers was van 2002-2016 scheidsrechter bij het kaatsen. Daarnaast zat hij onder andere 25 jaar in het bestuur van de in 1957 opgerichte keatsferiening Sportferiening Meiinoar Ien (S.M.I.) uit Wjelsryp. ‘As skiedsrjochter bleau Willem altiten rêstich, hy strielde ‘it komt wol goed’ út op it fjild, mar hy seach it wol hear’, zo vertelt Lieuwe Brandsma als lid van de Scheidsrechterscommissie. ‘Hy is groeid yn syn rol as skiedsrjochter en groeide ta nei skiedsrjochter B.’
Durk Houtsma uit Ried kan dat bevestigen en vult aan: ‘Hy hie wat in lakonike hâlding, mar woe oe sa graach helpe. Willem holp ek wol mei om nei ôfrin de linen fan it fjild op te romjen.’ Sinds begin 2022 was Beimers inwoner van Ried, maar het grootste deel van zijn leven woonde hij in Wjelsryp. De elektromonteur in dienst van de Koninklijke Heijmans N.V. werd in Harlingen geboren en heeft volgens Houtsma vooral veel gedaan voor Lûk Rock in Wjelsryp. Een tweedaags festival dat ooit begon met een potje ‘toulûke’ en inmiddels is uitgegroeid naar een succesvol festival.
Houtsma: ‘Willem wie ‘de man achter de tent’ dy’t de elektrisiteit oanlei. Hy naam altiten in snipperdei om dat oan te lizzen. Tidens dat festival wie syn bynamme de ‘man achter de tent’ om’t hy faak mei in bûslampe dêr te finen wie om te kontrolearjen of alles goed wie.’ Behalve de man met de bijnaam ‘man achter de tent’ zou je Beimers ook de bijnaam ‘Oh doch ik wol even’ kunnen noemen.
‘Willem hat syn paadsje yn Rie goed skjinmakke. Sa wie hy ek lid fan de tintekommisje fan de merke. Wy hienen in app as ‘wedstrijdleiderscommissie’ en dan kaam it geregeld foar dat ien net koe. Dan wie it steefêst Willem dy’t dan appte fan ‘Oh doch ik wol even.’ Zo herinneren Brandsma en Houtsma zich. Beimers was wat je noemt een ‘doarpsman’ die zich inzette voor eigen dorp, in dit geval met name Wjelsryp waar hij het grootste deel van zijn leven heeft gewoond.
Een vrijwilliger geschreven met hoofdletters in ‘keatslân’ zonder zelf ooit een grootheid op het kaatsveld te zijn geweest. ‘Hy hat noch wol in kear it iepen Frysk kampioenskip sealfuotbal wûn as keeper fan Foarút’, zo weet Houtsma nog. Door die ernstige ziekte stond het jaar 2025 in het teken van: alles nog een laatste keer meemaken en dat gold ook voor de PC van dit jaar.
Want het was nog een onvervulde droom voor Beimers om ooit nog een een keer keurmeester op de PC te zijn. En via Syds Krap ging die droom in vervulling. Met als voorbehoud: ‘Ast dyn nocht hast, dan seist it mar’, zo zei Krap want Beimers dacht aanvankelijk van ‘Ik bleau mar even’. Houtsma: ‘Mar it waard de hiele dei.’
De Willem Klaas Beimers Partij was als kaatspartij een combinatie van de twee dorpen Ried en Wjelsryp. Een samenwerking die na het overlijden van Beimers op 5 november een ander, even eervol vervolg kreeg. Een oproep in de app zorgde ervoor dat het op de dag van de begrafenis op 10 november een indrukwekkend afscheid werd van Beimers. De baar met daarop de kist werd vanaf het kaatsveld langs een door kaarsen verlichte route naar Dorpshuis De Rede getrokken door zes leden van de ‘toulûkgroep’ van Wjelsryp.
Aan beide kanten een erehaag. Een laatste eresaluut aan Willem Klaas Beimers, de man die tijdens zijn leven de letters vrijwilliger in hoofdletters schreef en zo toch ook de verdiende krans kreeg voor een leven van dienstbaarheid.
