Keats!-Ferhalen (4) Fiera de Vries: uit het oog, maar niet uit het kaatshart

Fiera de Vries: uit het oog, maar niet uit het kaatshart

Fiera de Vries is bezig aan haar afscheidstournee als kaatsster. De 23-jarige studente geneeskunde gaat als arts in opleiding stagelopen in het ziekenhuis van Enschede. Het zal haar kaatsleven en dat van moeder Désirée (60), haar trouwe volger, rigoureus veranderen.

Aan het balkon van het ouderlijk huis van Désirée Seerden en Egbert de Vries in Sexbierum verraden twee kransen de aanwezigheid van een succesvol kaatser. En bovenop de schoorsteen staat een windwijzer van een kaatser. ,,Een ontwerp van mijn vader (Henk Seerden, red.) van een foto van hemzelf. Die had hij op z’n sportprijzen staan en daar hebben we door een neef van Egbert een windwijzer van laten maken”, vertelt dochter Désirée

Schouders eronder

Fiera de Vries heeft diep respect voor haar moeder. ,,Ze is hartstikke stoer en zet altijd de schouders eronder. Dat is ook een kwaliteit, want ze heeft wel tegenslag op tegenslag gehad”, vindt het kaatsmeisje met de rode pet van de New York Yankees, die vanuit haar studieachtergrond de impact kent.

Samen met haar oudere zus Nadine is Fiera verantwoordelijk voor de betrokkenheid van hun moeder bij het kaatsen. ,,Ik heb wel de achternaam, maar niet de achtergrond. Ik kende het spelletjes niet eens. Door de kinderen ben ik besmet geraakt met het kaatsvirus”, zegt Désirée Seerden, die veertien jaar deel uitmaakt van de jeugd TC. ,,En ze is altijd heel betrokken geweest”, vindt haar jongste dochter.

De liefde bracht Désirée naar Sexbierum, waar ze zich nuttig maakte bij KV De twa doarpen/DIOS. ,,Ik heb negen jaar in het bestuur gezeten, waarvan vier jaar als voorzitter. Nu help ik alleen elk jaar nog de Takomstpartij mee organiseren. Als vereniging hebben we ons daar sterk voor gemaakt en ik ben voorzitter van die commissie.”

Rollen omgedraaid

Fiera ging altijd met haar moeder mee naar de wintertraining van zus Nadine, maar kon niet wachten om zelf de want op te pakken. ,,Ze schelen vier jaar, maar Fiera was groot. Het was geen kwestie van óf maar wánneer ze zou gaan kaatsen. In het dorp mocht je vanaf zeven jaar meedoen met de zaaltrainingen. Toen ze zes jaar was heb ik ze samen opgegeven zonder geboortedatum. Fiera vond het fantastisch, maar toen ze haar geboortedatum vroegen, mocht ze niet meer meedoen.”

Toen ze zeven jaar was mocht ze meedoen en viel meteen op bij de selectietraining van de KNKB. Daarna is het snel gegaan en werden de rollen omgedraaid. ,,Ik ging altijd met Fiera mee”, bekent Désirée. ,,Ik bracht haar drie tot vier keer per week naar trainingen bij onder andere ‘De Greidhoeke’, ‘Stichting Score’ en de KNKB. En in het weekend hadden we natuurlijk de wedstrijden. Gelukkig waren er meer meiden uit Sexbierum die kaatsten, waardoor we konden carpoolen.”

"In de periode daarna won ze vrijwel alles wat er te winnen viel."

De eerste krans won ze samen met Rixt Wijnia. ,,Ik weet het nog goed, het was een volwassen krans en daardoor meer krans dan Fiera. Fantastisch.” In de periode daarna won ze bijna alles wat er te winnen valt. Zo won ze nagenoeg alle klassementen en pakte twee NK-titels bij de schoolmeisjes en stond in meerdere finales op NK’s, de Ald Meiers (2x tweede en 1x derde) en de Jong Famme Partij (1x tweede en 3x derde). Het klassement van de dameshoofdklasse heeft ze ook niet gewonnen. ,,Dat gaat ook niet meer gebeuren”, zegt Fiera met gevoel voor realisme.

Aan het einde van het toernooi ruilde je shirts en ging je met een tas vol nieuwe sportshirts uit andere landen terug naar huis.” ,,Ze kwamen met grote bekers aan op Schiphol. Die pasten niet in de koffer en de mensen keken hun ogen uit”, zegt Désirée. De entree van TeamNL maakte veel indruk, weet Fiera nog. ,,Nadat we geprobeerd hadden om uit te leggen wat

muurkaatsen was begrepen mensen nog steeds niet precies welke sport we beoefenden. Daarom vertelden we aan iedereen dat we ‘glowing in the dark midgetgolf’ speelden.”

Tweede kampioenschap

Dat laatste gebeurde ook toen ze de overstap maakte van voetbalvereniging AVC naar de Groningse studentenvereniging The Knickerbockers (TKB). ,,Die vroegen zich af wat kaatsen was en dachten na mijn uitleg dat het op curling leek”, vertelt Fiera. ,,Ik wilde daar in Groningen ook wat opbouwen, want daar is mijn leven. We hebben een mooie ploeg meiden en het was goed te combineren.”

Dat was ook geen strijdpunt. ,,Als ik moest kiezen, dan ging het kaatsen voor. Dat is mijn nummer 1 sport.” Maar er waren uitzonderingen, zoals vorig jaar in Menaam waar ze de door elkaar lotenwedstrijd liet schieten voor de kampioenswedstrijd. ,,Dat had ik nooit eerder gedaan. We moesten met negen doelpunten verschil winnen, terwijl we in het hele seizoen maar zestig keer hadden gescoord.”

Het leek een onmogelijke opgave en dat dacht de concurrent ook, die met een grote delegatie naar onze wedstrijd kwam kijken. ,,We besloten vol op de aanval te spelen en kwamen ook nog met 1-0 achter. Daarna maakte ik de eerste drie goals en vervolgens viel het ene na het andere doelpunt. Het was een wedstrijd waarin alles lukte. Echt magisch. Het resulteerde in 10-1 zege en daarmee het tweede kampioenschap op rij bij TKB voor mij.”

Het hele weekend was voor Fiera magisch. De dag erna won ze met Iris Oosterbaan en Anna Ennema de vrijeformatie-wedstrijd in Winsum. Daar pakte ze haar eerste Koninginneprijs in de hoofdklasse en Ennema de eerste krans. ,,De twee zijn onafscheidelijk en gaan voor elkaar door het vuur”, vertelt Désirée. ,,In het begin boterde het niet zo, want we waren rivalen. Maar onze ouders wilden graag carpoolen, dus zaten we met elkaar opgescheept. Tegenwoordig zijn we dikke vriendinnen en hebben we vorig jaar zelfs drie maanden samen gereisd”, vult Fiera haar aan.

Geneeskunde

Fiera ging in coronatijd geneeskunde studeren aan de Rijksuniversiteit Groningen (RUG). Eerst in het Engels, daarna in het Nederlands. ,,Ik maakte de switch van de havo naar 4 vwo, omdat ik dokter wilde worden. Opa Seerden zat in een rolstoel en dat zou ik wel even voor ‘m oplossen.”

In haar tweede jaar van de studie maakte ze kennis met oncologie. In de tijd dat haar moeder de diagnose longkanker kreeg. ,,Ik had net alle blokken oncologie gehad en dat was wel schrikken. Ik maakte het daardoor op een andere manier mee”, vertelt ze. ,,Maar ik vond het vooral lastig dat mama in Sexbierum was en ik in Groningen zat.” In november 2024 kreeg ze in de Martinikerk in Groningen haar Bachelor Geneeskunde uitgereikt en daar was Désirée ook bij aanwezig.

In de master geneeskunde moet Fiera ook stagelopen. Dat kon afgelopen jaar gewoon in Groningen, maar voor haar tweede jaar moest dat in een ander ziekenhuis in Noord-Nederland. ,,Het is een loting met acht opties. Ik had Friesland op 1 staan, dichterbij huis en het kaatsen, maar die heb ik helaas niet gekregen. Het werd Enschede.”

Een gevoelige streep door de kaatsrekening. ,,Het is in principe voor een jaar. Het gaat om negen blokken van vier weken, waarbij je ieder blok op een andere afdeling meeloopt en een uniek kijkje in de keuken krijgt. Daarna volgt nog een stage van acht weken in het buitenland.”

De totale opleiding duurt zes jaar. Na het tweede masterjaar in Enschede volgt het laatste jaar met een semi-arts- en wetenschapsstage. Fiera heeft er zin in, al is de consequentie wel dat het kaatsen misschien voorgoed voorbij is. ,,Ik ga volgend jaar ervaren hoe het na achttien jaar is zonder kaatsen. Misschien doe ik nog eens een d.e.l. of afdelings-wedstrijd met Anna mee als dat te combineren is. Of ik ooit weer fanatiek ga kaatsen is afhankelijk van het ziekenhuis waar ik mijn laatste stagejaar ga doorbrengen.”

Ze bewaart haar beste herinneringen aan haar eerste Frouljus PC op 27 september 2020. In de eerste omloop wordt het partuur van haar oud-KNKB-trainer Harmke Siegersma verslagen. Maar met Wybrich Bakker en Corrie Kroondijk sneuvelt de debutante in de tweede omloop nipt tegen het partuur van Ilse Tuinenga, nadat Bakker bij een 5-4 en 6-6 voorsprong de bal net 4 centimeter kwaad slaat. ,,Dat was zonde, anders hadden we via een staand nummer in de finale gestaan. Ze wisten niet goed hoe ze tegen ons als eerstejaars bij de dames moesten kaatsen.”

Maar de vijf keer daarna waren niet om over naar huis te schrijven. Tegen dat licht bezien hoopt Fiera op een mooie manier te kunnen afsluiten. ,,Het is wel een raar seizoen. Ik ben me meer bewust van de kleine dingen en geniet meer.” ,,Fiera is een onopvallend persoon qua kabaal, maar opvallend sportief. Ze zal nooit iemand afsnauwen en wil altijd het positieve eruit halen”, zegt Désirée.

,,Misschien had ik wel eens wat harder moeten zijn. Meer voor mezelf moeten kiezen. Als je in de top meedraait, dan zijn de verschillen heel klein. Dan was ik misschien wel wat verder gekomen”, vraagt Fiera, die de stellerij vreselijk vindt, zich af. ,,Je bent mooi zoals je bent”, besluit Désirée. ,,Ik weet niet wat ik volgend seizoen ga doen. Waar deuren dicht gaan, gaan ook andere deuren open. Misschien ontdek ik wel wat leuks binnen of buiten het kaatsveld.”