Dit weekend worden er muurkaatswedstrijden in georganiseerd in Italië. De nederlandse ploeg kwam vast te zitten in de Italiaanse sneeuw!
Tekst Marten van der Leest
De prima voorbereiding
Kent u de mop van het Nederlands team dat naar Nize Monfato zou? Ze gingen niet. Althans, deze uiterst flauwe mop lijkt momenteel van toepassing op de huidige situatie. Op het moment van typen zit ik alleen met een Engels meisje in de bus. De rest is buiten een sneeuwgevecht aan het houden op een Italiaanse snelweg.
U leest het goed. We zijn gestrand in the middle of nowhere, op weg naar de middle of nowhere. De bedoeling was om in Italië aan een internationaal toernooi deel te nemen met onder andere teams uit Australië, Amerika en Japan, maar de harde waarheid leert mij dat Bauke the Farmer buiten een heuse engel aan het maken is in de alsmaar toenemende sneeuw.
Het begon allemaal vroeg. Te vroeg. Kwart voor zes werd ik opgehaald door Siemen en Miranda, om vervolgens in Franeker een kwartier te moeten wachten op Michel. Vanuit het stille Franeker zetten we via Joure, waar we ons bij de rest voegen, voet richting Düsseldorf. Mooi, lekker slapen in de auto zou je zeggen. Als ware het niet dat Miranda haar altijd opgewekte humeur eer aan deed. Al genietend van een zingende Miranda bereikten we dus Airport Weeze, waar we opnieuw twee uur moesten wachten. Enig voordeel waren de opgewekte stewardessen, waar het prima mee vertoeven was, maar dit even geheel terzijde.
Tot nu valt alles nog wel mee, maar met het vliegen begint de hele malaise. De hysterische dames achter The Farmer en Pier staan synoniem voor de vlucht. Gelukkig was Pa Pier daar om ze gerust te stellen toen ze opgewonden iets uitkraamden over: “Ik zie alleen maar wit!”. Papier: “Wees blij. Het wordt pas gevaarlijk als je alleen zwart voor ogen ziet.” Toch was er later nog enige reden voor paniek. Vlak voordat we zouden landen en wij enkele traag vallende druppen zagen, stijgt de piloot, en daarmee wij allemaal, in paniek snel op. Landen is onmogelijk en we zijn genoodzaakt een rondje Milaan van een half uur te doen.
Uiteindelijk staan we dan toch weer met beide benen op de grond en wordt ons de reden van de problemen duidelijk. De traag vallende druppen waren geen vallende druppen. De traag vallende druppen waren sneeuwvlokken! Het sneeuwt! Waar dit in het begin nog met enige vreugdekreten in ontvangst werd genomen, verandert dit snel nadat we in de bus stappen waar ook de Engelsen inzitten. Meteen wordt duidelijk dat de geplande anderhalf uur rijden een utopie wordt. Het sneeuwt en het blijft sneeuwen en het gemiddelde zakt onder Afke’s ogen van 100 naar 15 kilometer per uur. Recht evenredig met de snelheid worden de pistes ook moeilijker. Begonnen we nog op een makkelijke blauwe piste, inmiddels hebben we de rode al ver achter ons gelaten en hebben we zelfs al de zwarte bückelpiste ervaren. Wanneer ik moeite heb met typen door de hobbels, begint Michel rare symptomen te vertonen. Maar wat wil je? Vorige week 31 graden in Equador en nu rond het vriespunt in Italië…
Goed, het heden nu. Het heden brengt ons in de tiefschnee. Off piste dus. Slapen is onmogelijk, dus moet de afleiding gezocht worden in passerende sneeuwpoppen of uit de gedachte dat wij tenminste nog enigszins rijden. Dat is namelijk niet zo vanzelfsprekend als dat je normaal zou denken. Teunie begint ondertussen een poule in de bus over wanneer we aan zullen komen. Ik schat 01.13 uur en lig momenteel aardig op het winnende schema. Dat betekent dat we dan twaalf uren onderweg zijn. Een prima voorbereiding voor een uiterst vruchtbaar weekend dunkt mij.
Met vriendelijke groet, vanuit het witte Italië,
Marten
